|
| |
De Gezondheidsraad heeft het chronisch
vermoeidheidssyndroom (CVS) officieel erkend als ziekte,
zij het zonder aantoonbaar fysiek substraat. Maar een
remedie bestaat wel: cognitieve gedragstherapie - die
kan bogen op zeventig procent succeskans. Patiënten
worden dus erkend, maar in één moeite
door worden ze verwezen naar de psycholoog, wat niets
anders kan betekenen dan de aloude opvatting 'het zit
tussen de oren'. Het is dan ook een beetje laffe manoeuvre
om te zeggen: "We kunnen CVS niet wetenschappelijk
vaststellen, maar het bestaat wel als iets onafhankelijks."
Vermoeidheid zonder oorzaak bestaat niet, net zo min
als bloed het lichaam kan verlaten zonder oorzaak.
Beatrijs Ritsema schrijft in HP/de Tijd in de column
doen & laten op 11 februari 2005. |
ME vertoont alle kenmerken van een modeziekte.
De geschiedenis van de 'grande hystérie' rond
1880 in Parijs vormt nog steeds een leerzaam model.
Het vermoeidheidssyndroom verdwijnt vanzelf als we
over ophouden, aldus vrouwenarts Cees Renckens in
Trouw 12 februari 2005
Meer .......
|
CVS-patiënten hunkeren naar een fysieke oorsprong voor
hun kwaal, want dat pleit de geest vrij. Mensen met onverklaarbare
ziektes staan altijd afwijzend tegenover het idee dat het
lichaam door de geest beïnvloed zou kunnen worden. Vreemd
genoeg hebben mensen met een overduidelijk
lichamelijke aandoening als kanker daar minder bezwaar
tegen. Ter bespoediging van de genezing mogen patiënten
(en de artsen en familieleden) graag metaforen gebruiken als:
'positief denken', 'vechten tegen', 'mentale weerbaarheid',
'wilskracht'. Kennelijk maakt het dan ineens wel uit wat er
tussen de oren zit.
De relatie tussen lichaam en geest is ingewikkeld, omdat ze
allebei sturend kunnen werken. In het algemeen doet het lichaam
het als chauffeur beter dan de geest. Het lichaam volgt z'n
door de natuur ingegeven impulsen en hanteert daarbij nogal
brede marges. Als je moe bent, ga je slapen, en daarna ben
je ook weer uitgerust. De geest kan wel wat bijsturen ('Niet
te veel drinken, jij daar!' 'Nu tegen die berg op, doorgaan!'
`Op tijd naar bed!'), maar moet zich er verder niet te veel
mee bemoeien. Als de geest breeduit op de chauffeursplaats
plaatsneemt, gaat-ie rommelen met de drempels om iets afwijkends
waar te nemen. Die worden ofwel te hoog ofwel te laag. Een
te lage drempel kan ontstaan wanneer je jonge kinderen die
zeurderig of hangerig zijn indringend vraagt of ze misschien
buikpijn hebben. Als ze deze suggestie bevestigen (die vervolgens
tot vertroeteling blijkt te leiden), gaat het begrip buikpijn
al snel deel uitmaken van het repertoire van termen om jezelf
te beschrijven. Een peuter die het woord buikpijn niet kent,
zal het niet gebruiken voor een vaag gevoel van onbehagen.
Als hij er uit zichzelf mee komt, heeft-ie ook echt buikpijn.
Een te hoge drempel ontstaat wanneer iemand de signalen van
het lichaam heel lang negeert. Met gestapelde vermoeidheid
krijg je dan burn-out. Het vervelende
van een te lage of te hoge drempel voor vermoeidheid is dat
uitrusten niet (meer) werkt. De patiënt zal geheel nieuwe
drempels moeten installeren, wat in het ene geval betekent:
niet meer aan elk signaaltje van het lichaam waarde hechten,
en in het andere geval: juist wel de signalen van het lichaam
herkennen. De beste manier om dat te doen, is door zonder
veel na te denken routinematig te leven.
|
| |
|
| |
|
Voor u gelezen in de media en geweblogd via psychologie-nu.blogspot.com:
Beschrijvingen zelfhulpboeken
- Jezelf worden en
zijn, zelfvertrouwen
- Vrijheid
en innerlijke bevrijding
- Verslaving:
algemeen, roken en gokken
- Geluk(kig
worden)
- Emoties: depressie, angst, (werk)stress
en burnout;
jaloezie, woede,
ruzie en agressie
- Verlies, verdriet en zelfdoding
- Relaties: liefde, eenzaamheid en scheiding, poëzie, man-vrouw
verschillen
- Therapie kiezen
- Voor en
tegen alternatieve geneeswijzen
|
Andere boekbeschrijvingen:
|
|
|
Populaire
weblog
onderwerpen:
|
